தி ஜானகிராமனின் செம்பருத்தி

அண்மையில் தி ஜானகிராமனின் ‘செம்பருத்தி’யை பலகாலம் கழித்து மீண்டும் வாசித்தேன். சாவி ஆசிரியராய் இருந்த தினமணிக் கதிரில் 1968ல் தொடராக வந்த புதினம் ‘செம்பருத்தி’.

தமிழ் இலக்கிய முன்னோடிகளில் ஒரு அசைக்கமுடியாத இடம்  தி.ஜானகிராமனுடையது. தஞ்சை மண்ணின் மணம்கமழும் எழுத்து. காட்சி சித்தரிப்புகளிலும், உணர்வுகளைத் துல்லியமாக எழுத்தாக்கும் நுண்மையிலும் அவருக்கு இணை அவரே தான். அவருடைய பத்து நாவல்களில் மிகவும் அதிகம் விமரிசிக்கப்பட்டவை   அம்மா வந்தாள், மோகமுள், மற்றும் மரப்பசு ஆகிய மூன்றும் எனில், அதிகம் கவனம் பெறாத நாவல் அவருடைய ‘செம்பருத்தி’ என சொல்லலாம். 

நிகழ்வுகளைக் கட்டமைக்கும் நேர்த்தி, சரளமான நடை, கதைசொல்லலை உரையாடல்களாலேயே நகர்த்திக் கொண்டுபோகும் லாவகம், சொல்லாமல் போனவற்றை ஓரிரு சொற்களில் பூடகமாய் இட்டுநிரப்பும் ஜாலம்....இவை 

தி ஜாவின் தனிமுத்திரை.

கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு கம்பிமேல் நடக்கும் கழைக்கூத்தாடி நமக்குள் எழுப்பும் பரபரப்பையும் பரிவையும்,  அவருடைய முக்கிய வார்ப்புகள் எழுப்புவதை அந்தப் படைப்புகலைஞனின் வெற்றி எனத்தான் கொள்ள வேண்டும். ஆண்பெண் உறவுகளில் உள்ள சிக்கல்களை, மனிதமனம் காமம் சார்ந்து கொள்ளும் கோணல்களை, கட்டுமீறும் வேட்கைகளை, வெறும் நினைவுகளாகவே மட்டும் முயங்கும் ஆசைகளை தி ஜா போன்று சித்தரித்தவர்கள் இல்லை. அந்த விவரிப்பு, ஒரு நூல் பிசகினாலும் ஆபாசமாய் அனர்த்தப் படக்கூடிய கட்டங்களை, அந்த எல்லையின் இழையிலேயே தடுமாற்றமின்றி கொண்டுசெல்லும் நுட்பம்......எவ்வளவு பெரிய படைப்பாளி  தி ஜா?!

செம்பருத்தியின் நாயகன் சட்டநாதன். அறத்தின் மாண்பை இயல்பாகக் கொண்டு, அதை வாழ்க்கையின் பிரவாகம் அடித்துச் சென்றுவிடாமல் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் இயல்பான மனிதன்.

சட்டநாதனின் இளமைக் காலம், சட்டநாதனின் நடுவயது, முதுமையின் வாசலில் சட்டநாதன் என்று மூன்று நிலைகளையும் தொட்டுச் செல்கிறது கதை. சட்டநாதனின் வாழ்க்கையில் மோதுகின்றார்கள்  மூன்று பெண்கள். பெரிய அண்ணி, சின்னஅண்ணி குஞ்சம்மாள் , மனைவி புவனா என்ற மூவரும் அவன்பால் கொள்ளும் ஈர்ப்பு, அவனை அலைக்கழிக்கும் அவர்களின் குணமாறுபாடுகள், அவற்றினூடே தன் சீர்மையை விட்டு அகலாது சட்டநாதன் வாழ்வின் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் விவரிப்பே கதை.தஞ்சையின் ஒரு சிறு கிராமத்துச் சூழலில் வளரும் கதையின் துணை மாந்தர்களும் தன் இருப்பை நம் மனத்தில் ஆழப் பதிக்கிறார்கள் .

இளம்பிராயத்தில் சட்டநாதன் காதல்வயப்பட்ட குஞ்சம்மாளை அவனுடைய சின்ன அண்ணன் மணக்க நேர்கிறது. சட்டநாதனும் அவன் அம்மாவும் அந்த சின்ன அண்ணன் ஆதரவில்தான் வாழ்கிறார்கள். சட்டநாதனின் கண்டிப்புமிக்க,  அதேசமயம் பேரன்பை மனதில் பூட்டிவைத்திருந்த சின்னஅண்ணன் முத்துசாமி சடுதியில் இறந்துபோகிறான். இளம்விதவையான குஞ்சம்மாள் தன் கைக்குழந்தையுடன் புகுந்த வீட்டிலேயே வாழத் துணிகிறாள்.

இந்த கட்டத்தில் பஞ்சாய் சட்டநாதனும், நெருப்பாக குஞ்சம்மாளும் அருகருகே இருக்க, சட்டநாதனோ சின்ன அண்ணன் மேல்கொண்ட நன்றியில் ‘நனைந்த பஞ்சாகவே’ காலம் கடத்துகிறான். சட்டநாதன்மேல் தனக்கான பிரியத்தை வெளிப்படுத்தும் குஞ்சம்மாளின் வேட்கையை சட்டநாதன் மறுதலிக்கிறான். பலவந்தமாய் அவனை ஒருமுறை இறுக அணைத்துவிட்டு, ‘வாழ்நாளுக்கு  இதுவே போதும்’ என்பதாய் குஞ்சம்மாள் ஒதுங்குகிறாள். 

சின்னஅண்ணன் தன் மரணத்தருவாயிலும் சட்டநாதனுக்கு சிவநெறிச் செல்வரான சண்பகவனம் பிள்ளையின் மகள் புவனாவை நிச்சயித்து விட்டே இறக்கிறான். செம்பருத்தி மலரைக் கூந்தலில் எப்போதும் சூடும் புவனா அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் ஒரு பொறுமைசாலியாய், ஒரு ஆதர்ச மனைவியாகவே வருகிறாள். சட்டநாதன் ஒளிவுமறைவின்றி அத்தனை நடப்புகளையும் மனைவியிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறான், சின்ன அண்ணியோடு தனக்கிருந்த காதல் உட்பட. சின்னசின்ன சம்பவங்களினூடே அந்த தம்பதிகளின் அன்னியோன்னியதிற்கு வண்ணம் சேர்க்கிறார் தி.ஜா.

இதுவரை சட்டநாதன்குடும்பத்தில் ஒட்டாது, வசதியான வணிகராய் சட்ட நாதனின் பெரியண்ணன் சிதம்பரத்தில் வாழ்ந்து வருகிறார். பெரும் வாழ்வு வாழ்ந்து ஓரிரவில் அத்தனையும் இழந்து, சட்டநாதனின்  ஆதரவில் அண்டிவாழும் நிலைமைக்கு ஆளாகிறார். பெரிய அண்ணனின் மனைவி தான்  கதையின் சிக்கலான வார்ப்பான ‘பெரிய அண்ணி’. தி. ஜாவின் விவரிப்பில் பெரிய அண்ணியின் மேல் கோபமும், அசூசையும், அனுதாபமும் மாறிமாறி நம்மை ஆட்கொள்கின்றன. படாடோபமும், எடுத்தெறிந்து பேசுவதும், மாளா காம இச்சையும், குயுக்தியும், குதர்க்கமும் கலந்த ஒரு பாத்திரமாய் இருப்பவள் பெரிய அண்ணி. வீட்டில் கிடைக்காத அன்பை வெளியில் தேடிக்கொள்ளும் பெரியண்ணனின் தொடுப்பாய் ஆண்டாள் எனும் ஒரு தாசி. தாசியேயானாலும் அவரை உளமார நேசிக்கும் குணவதி.

பெரியண்ணன் குடும்பமும் கிராமத்திற்கு வந்து சேர, சச்சரவுகள் மிகுந்து இருப்பை நரகமாக்குகின்றன. துர்க்குணமே உருவாக பெரிய அண்ணியும் குஞ்சம்மாளையும் சட்டநாதனையும் தொடர்பு படுத்தி புரணி பேசுகிறாள்.

காலம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. சட்டநாதன் பொருளாதார மேம்பாடும் மன முதிர்ச்சியும் அடைகிறார். பிள்ளைகள் பெரியவர்களாகிறார்கள். சின்ன அண்ணனின் மகளுக்கும்,மற்றும்  பெரியண்ணன் வாரிசுகளுக்கும் திருமணம் செய்விக்கிறார் சட்டநாதன். முன்பு பெரியண்ணன் பட்டகடனை அடைக்க விற்ற நிலத்தில் கிடைத்த புதையல் மூலமான பணம், வாங்கியவரின் மகன் மூலம் கிடைக்கிறது. அதில் சின்ன அண்ணன் பங்கு என சின்ன அண்ணிக்கு சட்டநாதன் கொடுக்க எத்தனிக்க, சின்ன அண்ணிக்கு அவர்பேரில் பெரும் கசப்பு மூள்கிறது.

தன்னுடனான உறவையும்கூட புவனாவுக்கு சட்டநாதன் தெரிவித்து இருந்ததை அவன் மூலமே அறிந்து வெறுப்புற்று தன் மகள்வீட்டோடு  போகிறாள் குஞ்சம்மாள். மனதுக்குள் சட்டநாதன் மேல் நேசம்வளர்த்து, அதை  போஷித்து ஆராதித்து வந்தவளின் அன்பே துவேஷமாக மாறி நிரந்தரமாய்ப் பிரிகிறாள். பெண்ணோடு வாழ சென்னைக்கு போய்விடுகிறாள்.

கடைசிவரை தேளாய் கொட்டிக்கொண்டிருந்த பெரிய அண்ணி, தன் மேல் தானே கொண்ட வெறுப்பில் உணவையும் மறுத்து ஆரோக்கியம் கெட்டு காலமாகிறாள். பெரிய அண்ணனுக்கும் மரணம் நேர்கிறது. சட்டநாதனின் பிள்ளைகளும் பணி நிமித்தம் வெளியூர்களுக்கு சென்று விடுகிறார்கள்.

இதுகாறும் சட்டநாதன் வாழ்வில் பூவாய் வாசம் வீசிய புவனா, ஒரு கேள்விக்குறியாய் மாறிப்போகிறாள். சட்டநாதனை சந்தேகத்தாலும் நம்பிக்கையின்மையாலும் வாட்டி எடுக்கிறாள். சின்ன அண்ணியுடனான சட்டநாதனின் உறவை மீண்டும் தோண்டியெடுத்து சந்தேகச்சாட்டை வீசுகிறாள்.

தான் ஏமாற்றப் பட்டதாயும் இடையூறாய் இருந்து விட்டதாயும் சிடுசிடுத்தபடி சட்டநாதன் வாழ்க்கையை நரகமாக்குகிறாள். புவனாவின் இந்த குணபேதத்தை சட்டநாதன் பொறுமையாகக் கையாள்கிறார். PMT( Pre Menstural Tension) எனும் மெனோபாஸ் பருவத்து உளச்சிக்கலை புவனாவின் இந்த பிறழ்நிலைக்கு காரணமாக்கி புவனாவுக்கு தி ஜா வக்காலத்தும் வாங்குகிறார்.

மீண்டும் புவனா ஆச்சர்யக் குறியாய் மீள்கிறாள். பழைய புவனாவாகி அன்பு செலுத்துகிறாள். கதையும் முடிகிறது.

ஆணும் பெண்ணும் ஈருடல் ஒருயிராய் எக்காலமும் மாற இயலாது என்று முத்தாய்ப்பு வைக்கிறாரோ தி ஜா? முடிவில் சட்டநாதன் புவனாவை அணைத்துக் கொள்கிறார். அவளும் அவருக்குள் புகுந்து கொள்வதுபோல் தான் ஒட்டிக் கொள்கிறாள்.

‘ஒன்றாக முடியவில்லை போல் தான் இருந்தது.அவருக்கு.அணைப்பு விட்டதும் மீண்டும் தனியாகத்தான் இருந்தது.

ஈஸ்வரனால் தான் முடியும் போலிருக்கிறது என்று அவருக்குத் தோன்றிற்று. ஈஸ்வரனுக்கும் முடியாது.ஒரு முலையும் ஒரு மூக்குத்தியும் ஒரு கொலுசும் நசுங்கிவிடவில்லை.மறைந்துவிடவில்லை.’

ஒரு சாதாரண கதையோட்டத்தை தன் புனைவின் மந்திரத்தூரிகையால் பெரும்சித்திரமாய்த் தீட்டியிருக்கிறார் தி ஜா.

தி ஜா வின் படைப்புகளில், செம்பருத்தியில்தான் பெண்களின் சித்தரிப்பு ஏதோ ஒருவகையில் துர்க்குணமே சற்று தூக்கலாக  காட்டியிருப்பதாய்ப் படுகிறது.

இளம்விதவையான சின்ன அண்ணி தன்பால் கொண்டுள்ள ஈர்ப்பை அறிந்தும், தன்னை பார்த்துக் கொண்டாவது இருப்பதே போதும் எனும் அவளின் உள்ளக்கிடக்கையை புரிந்து கொண்டும் கூட,  புது தம்பதிகளாய் அவளையும் உடன்வைத்துக் கொண்டு வாழ்வது சரியா சட்டநாதன்? என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. கதையின் விவரிப்பில் குஞ்சம்மாள் விரகத்தில் எரிந்து கொண்டிருப்பதை உள்ளூர வெறித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘ஆண்மை’ மிக்கவனோ என்று தோன்றுகிறது. எல்லாவற்றையும் நன்கு புரிந்து கொண்டு புத்திசாலியாக வாழும் புவனா கூட இந்த சேர்ந்து வாழ்தலை யோசிக்கவில்லையோ? அதுவும் புருஷன்-ஓரகத்தி பூர்வோத்திரம் அறிந்த பின்புமா? இளம்விதவைகளை வதைப்பதே வேலையாய் போய் விட்டது தி ஜாவுக்கு!

அப்போ அம்மா வந்தாள் இந்து.... இப்போ குஞ்சம்மாள்....

‘பெரியண்ணி’யை புளியமரம் என்று உருவகிக்கிறார். அடுத்தவர் சுவாசக் காற்றை மாசேற்றும் புளியமரம்.. பேய் வாழும் புளியமரம்... அவளுடைய காமத்தை வெளிச்சம் போடும் படைப்பாளி, கைப்பிடித்தவன் தொடுப்பை நியாயம் செய்வது போன்று மெழுகுவதும், தாசி ஆண்டாளம்மாவை அம்பிகையாக தோற்றுவிப்பதும் ஒருவேளை பெரியண்ணி பாத்திர வார்ப்பை மேலும் குரூரமாகத் தோன்றச் செய்யத்தானோ?

புவனாவுக்கு வருவோம். மாதர்குல மாணிக்கமாய் நிறுத்தப்படும் புவனா, சட்டநாதனிடம் கொடூரமாய் நடந்து கொள்வது எதிர்பாராதது. புவனாவின் இந்த சறுக்கல்,சின்ன அதிர்ச்சி மதிப்பையன்றி கதைக்கு எந்த பரிமாணமும் ஏற்படுத்தாத திணிப்பாகத் தோன்றுகிறது. மாறாக, ‘ச்சே! பொம்பளைங்களே இப்படித்தான்’ எனும் நினைப்பை வரவழைக்கிறதோ? இந்த ‘திருப்பத்தேவை’  வாராந்திர தொடர்கதைக்காக ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கலாம்.   

இடையிடையே சுதந்திரப் போராட்ட செய்திகள் கதையின் காலத்தை நினைவுறுத்துகின்றன. ஆனாலும் இது பழைய கதை என்று ஒதுக்கவியலாமல் நம்மையும் எல்லா கதாபாத்திரங்களும் ஆகர்ஷித்துக் கொள்கின்றன.

வரப்பில் முளைத்த குறும்பூக்கள், வீடுதோறும் மாக்கோலம் துலங்கும்  தெருவின் காட்சிகள், வயல்,வரப்பு, கடை,மூங்கில் மரக்கூட்டம், பட்சிஜாலம், என அனைத்தையும் விவரிக்கும் அழகு.. இயல்பான உரையாடல்களில் தெறிக்கும் கூர்மையும், தஞ்சை வழக்கும்... அடடா!

கதையின் ஓட்டத்தினூடே ஏதோ வரியில், ஒரு உரையாடல் துணுக்கில் கதையின் ஒரு முக்கிய முடிச்சை பொதித்து வைக்கும் தி ஜாவின் கதைகூறல் மிக நளினமானது. நாவலை படிப்பவர்கள், தன் வாசகத்தன்மையின் மேன்மையை தானே உணர்ந்துகொள்ள, அவர் வைக்கும் வசீகரமான ‘மின்னல்வேக வினாவிடை பரிட்சை’யோ இது என்று தோன்றுகிறது.

தி ஜா வைப் படிக்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் வந்தவுடன் மனசு பரபரவென்று தன்னை அலம்பிவிட்டுக் கொண்டு  தெளிந்து போவதும், படிக்கத் தொடங்கியவுடனே புத்தி தன்னை கூர்படுத்திக் கொள்வதும்,  வாசிப்பின் போது,  இரண்டாம் பக்கத்திலேயே சூட்சும சரீரம்தாங்கி, ஜீவரசம் ததும்பும் கதை மாந்தரோடு தாமும் ஒரு பாத்திரமாய் மாறிப்போவதும் தி ஜா வின் ரசனைக்கார வாசகர்களின் சுபாவம். கேள்விகள் எழும்பாத மோனத்திளைப்பு. கேள்வியெல்லாம் எழுவது சில மீள்வாசிப்புகளுக்குப் பிறகுதான். அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் நம் மனசே சொல்லும் ஒரே ஒரு பதிலும் ஒன்றுண்டு.

அந்த பதில்....

‘அது அப்படித் தான்!’

                                                                                   பிரசுரம் :ஐந்திணைப்பதிப்பகம்

                                                                                                              செம்பதிப்பு 2003

‘பியார் கி புல்புல்’

நேற்று முன்மாலைப் பொழுது இந்த அறைக்குள் வந்தபோதே ஜன்னல்வழியே கடல் என் கண்களை நீலமாய் நிறைந்தது. எப்போது மும்பைக்கு வந்தாலும் இதே பழைய ஓட்டலில் தான் நான் தங்குவது. அறைகூட இதுவாய்த்தான் இருக்கும்.காரை உதிர்ந்து இருட்டடித்துப் போன அறை. அறையிலிருந்து பார்க்கும்போது எதிரே விரிந்த கடலுக்கும் ஓட்டலுக்கும் இடையே ஓரிரு பெரிய கட்டிடங்களும் ஊடே ஓடு சார்ப்பு வைத்த வீடுகளும்,பிளாஸ்டிக் ஷீட் மூடிய குடிசைகளுமாய் கலந்து காட்சியளித்தன.

இன்று சொல்லியிருந்தபடி காலை ஒன்பதுமணிக்கு சந்திக்க அலோக் வரவில்லை. மணி பத்தாகிவிட்டது . வெளியே ஒரே சீராக பெய்து கொண்டிருக்கும் மழையையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மரங்கள்கூட எந்த ஆட்டமுமின்றி கட்டிடங்களோடு பேசிவைத்ததுபோல் மௌனமாய் மழையின் மூர்க்கத்தில் சமைந்து கிடந்தன. அந்த மழையின் தாக்குதல் அவற்றுக்கு மிக வேண்டியிருக்கிறதோ என்னவோ? மூச்சுவிடாமல் முத்தமழை பொழியும் கணவனை மறுக்காமல், மௌனமாய் கண்மூடி ஏற்றுக்கொள்ளும் அல்லது சகித்துக்கொள்ளும் புதுமனைவியைப் போல அந்த மழை..... மழையோ மரங்களோ கட்டிடங்களோ புதியவை அல்ல. எனினும் அந்த முயக்கம் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால் கணவர்களோ தங்கள் பழைய மனைவிமார்களுக்கு இன்னமும் முத்தம் கொடுக்கிறார்களா என்று தெரியாது. ஏனெனில் எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லை.

என்னடா இவன் வர்ணனையும பேச்சும் எழுத்தாளனைப்போல இருக்கிறதே என்று யோசிக்கிறீர்கள் தானே? நான் வாசு. வாசுதேவ சர்மா. புகழ்வாயந்த எழுத்தாளனாய் இருக்க வேண்டியவன். எல்லாம் உங்களால்தான் ! எழுத்தாளன் தான் எழுதுகிறானே,அவனுக்கு யார் சோறு போடுவது என்று யோசித்தீர்களா? குட்டிச்சுவராய் போய்விட்ட இந்த சமுதாயத்தில், எழுத்தாளனைப் போஷிக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்புணர்வு இருக்கிறதா? அட உங்களை விடுங்கள். ஒன்பதுமாதம் சுமந்து பெற்ற அம்மாவே சோறுபோட மறுத்துவிட்டாளே.... ‘வெட்டியாய் உட்கார்ந்து கிறுக்கிகிட்டு கிடக்காம, படிச்ச படிப்புக்கு ஒரு வேலைக்குப்போகிற வழியைப் பாரு!’ என்று கராறாக அல்லவா சொல்லி விட்டாள்? எதிர்வீட்டு ரேவதிக்கு நான் எழுதிய கவிதை பிடிக்கவில்லை. போகட்டும். அவளைப் பெற்ற அப்பனுக்கு அந்தக் கவிதை ரொம்பவே பிடிக்காமல் போய்விட்டது. ஆள்,படை,அம்புன்னு ஆர்ப்பாட்டமான ஆள். இரவோடுஇரவாக நான் மட்டும்  மாயவரத்திலிருந்து இடம்மாற வேண்டி வந்தது.

சிங்கார சென்னை என்னை அரவணைத்துக் கொண்டது. அங்குஇங்கு எனத் திரிந்து கோடம்பாக்கம் எனும் சொப்பனபுரிக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். திரையில் காணவேண்டிய முகமாய் இருந்திருந்தால்தான் ரேவதிக்கு என் கவிதை பிடித்திருந்திருக்குமே! என் ஜோலி திரைக்குப் பின்னால்தான். பின்னாலிருக்கும் பெரும்உழைப்பு யாருக்கு இங்கே தெரிகிறது? கட்டியிழுக்கும் அந்த பெரும் சங்கிலியில், ஒரு கண்ணி சரியில்லை என்றாலும் தேர் நகருமா? அந்த சங்கிலியின் சிலகண்ணிகள் இப்போது எனக்கு அத்துப்படி. அவற்றில் சுழலும் அல்லது உழலும் முகம் தெரியாத பல நூறு பேர்களில் நானும் ஒருவன். கெட்டிக்காரன் என்று பேரெனக்கு. கிளாப் அடிப்பதிலிருந்து வசனம் சொல்லிகொடுக்கிற வரைக்கும்,எல்லாமுமே செய்வேன். சின்னசின்ன பேனர்களில் தான் வாய்ப்பு இதுவரை.... இப்போதுகூட ஒரு சின்ன பட்ஜெட் படமொன்றுக்கு லொகேஷன் பார்க்கத்தான் மும்பை வந்திருக்கிறேன். என்னைமாதிரி பாலிவுட்டில் ஒரு புரொடக்‌ஷன் அசிஸ்டெண்ட்டுதான் அலோக். அவனுக்காக காத்திருக்கும் இந்த கேப்பில் தான் உங்களோடு அளவளாவியாகிறது.

இவனை இன்னும் காணோம். மழைவேறு. நான் சம்பந்தப்பட்ட இந்த திரைக்கதைப்படி, கதாநாயகி மும்பையில் வேலைக்கு சேர வருகிறாள். அவளை வழிமறித்து ரௌடிகள் துரத்துகிறார்கள். அவள் தெருக்களில் நுழைந்து ஓடுகிறாள். யாரும் தட்டிகேட்க முடியாத கெட்டபையர்கள். கேட்க நிற்கிறான் ஒருவன். அவன் கையை வெட்டுகிறார்கள். ஆனால் அவளும் எப்படியோ தப்பிக்கிறாள். தனக்காக வெட்டுபட்ட வாலிபனை கண்டுபிடித்து உதவ நினைக்கிறாள். அந்தத் தேடலில் தமிழகம் வருகிறாள்.

அதுவரைத்தான் கதை தீர்மானமாகி இருக்கிறது. மேற்கொண்டு மூன்று வேறுவேறு கதைத்தொடர்ச்சிகள் டிஸ்கஷனில் இருக்கிறது. அந்த மூன்றிலும், ஒன்று ரொம்ப சுமாரான கதையோட்டம். பிரச்னை என்னவென்றால்,அதை ஓட்டியவர் படத்தின் தயாரிப்பாளர். அவரே ஒரு எழுத்தாளராம். இத்துப்போன பத்திரிகை ஒன்றில் ‘செத்துப்போச்சு காதல்’ என ஒரு சிறுகதை வெளியாகி இருக்கிறதாம். ஜெயிக்கிற கட்சியோடு இருந்துவிடலாமே என்று தயாரிப்பாளர் முடிவுக்கு சபாஷ் போட்ட என்னை யாருமே ரசிக்கவில்லை. யார் ரசித்து என்னாகப் போகிறது? பழைய வசனகர்த்தா முறுக்கிக் கொண்டு போனால் அடுத்த வசனகர்த்தா நானே தான். பெரிய பிரேக்.....

இப்போதைய பிரச்னை என்னவென்றால் எனக்கு தரப்பட்டிருக்கிற பணம் மூன்று நாளைக்குத்தான் காணும். அதற்குள் லொகேஷன் போய்வர பயணச்செலவு, தின்னும் பிரியாணி, பருகும் பீர் ,மெல்லும் பீடா, ஊதும் சிகரெட் என செலவையெல்லாம் முடித்துக்கொள்ள வேண்டும். அதான் சொன்னேனே பட்ஜெட் சின்னதாக என்று....அலோக் படவாவை இன்னும் காணவில்லை. என் தயாரிப்பாளருக்கு எங்கேயோ அறிமுகமான ஹிந்தி டைரக்டர் ஒருவரின் உதவியாளனாய் இருந்தவன்தான் இந்த அலோக். திருவாழத்தான்.....

ஒரு வழியாக மாலை மூன்றுமணிக்கு அலோக் வந்தான். கொஞ்சம் அதிகமாகவே திட்டிவிட்டேன். ‘மாஃப் கர்னா மாஃப் கர்னா’ என்று கெஞ்சித் தள்ளிவிட்டான். ஆட்சேபணை இல்லையென்றால், அவன் வீட்டில் மாடி ரூமிலேயே தங்கிச் கொள்ளவும் சொன்னான். நமக்கும் காசு கட்டிவருமே என்று சின்ன பிகுவுக்குப்பின் அவன் அழைப்பை ஏற்று அவன் வீட்டுக்கு சென்றேன் . அவன் மாடி என்று சொன்னது தரையிலிருந்து எட்டு கள்ளிப்பலகை படிக்கட்டுகளுக்கு மேல் நாலுக்குஆறு விஸ்தீரணத்திலான ஒரு கள்ளிப்பலகை தளத்தைத்தான். அதிலிருந்து நாலடி உயரத்தில் முட்டும் மேற்கூரை. அதில் ஊர்ந்துதான் சென்று படுக்க வேண்டும். அபத்திரமாய் அந்தரத்தில் சின்னதாய் ஒரு கருப்பு 'மின்னி' ஃபேன் வேறு!அலோக்குடன் கூடவே வீட்டில் வசிப்பது படுத்தபடுக்கையாய் அவன் அம்மா, பருவச் சிட்டுபோல் ஒரு தங்கை மற்றும் ஒரு நாட்டு நாய்.

மறுநாள் லொகேஷன் பார்க்கப் போகும்போது என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அலோக் ஒரு உதவியைக் கேட்டான். கொஞ்சம் சிக்கலான உதவிதான். அவன் அம்மாவுக்கு கான்சர் என்றும், எப்போது வேண்டுமானாலும் இறந்து விடுவாளென்றும், தங்கைக்கு மணமாகவில்லையே என்ற குறையில் அவள் மருகிக் கொண்டிருப்பதாயும் சொன்னான். நான் என்ன செய்யவேண்டும் எனக் கேட்டேன். அடுத்தநாள் அம்மாவை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கப்போவதாயும், அவளிடம் அவன் தங்கையை நான் பெண்பார்க்க வந்திருப்பதாய் பொய் சொல்லியிருப்பதாகவும் சொன்னான். அன்று அம்மாவிடம் அவன் தங்கையைப் பிடித்திருப்பதாயும் கல்யாணம் செய்து கொள்வதாயும் மட்டும் சொல்லிவிட சொன்னான். தன் அம்மாவின் இறுதி கணம் அந்த சந்தோஷத்திலேயே முடியட்டும் என்று கண்ணீர்மல்க கைகூப்பினான். அந்த உதவியை அவன் ஆயுளுக்கும் மறக்கமாட்டான் என்றும் மூக்கை சிந்தினான்.

எனக்கு ரொம்ப தர்மசங்கடமாய்ப் போய் விட்டது. செத்துப் போகிறவளிடம் பொய் சொல்லலாமா? பேயாய் வந்து சிண்டை உலுக்கிவிட மாட்டாளோ? என்று பயமாய் இருந்தது. நாலாவது புளோரில் படப்பிடிப்பு நடக்கும் தெலுங்குக்கதை இப்படித்தான் போகிறது. அதன் உதவிஇயக்குனர் ராகவராவ் அவனுக்கு அந்தக்கதையை சொல்லியிருக்கிறான். தெலுங்கு படப்பிடிப்பில் எனக்கு என்ன வேலை என்கிறீர்களா? அவர்கள் போடும் உப்புமா நெய்வாசத்துடன் நன்றாய் இருக்கும். தொட்டுக் கொள்ள கோங்குரா சட்னி வேறு. எங்க உப்புமாவிலே எங்க பட்ஜெட்டே ஸ்வச்சமாய் தெரியும்!

இருக்கிற இருப்பில் கல்யாணம்கார்த்தின்னு நினைப்புக்குகூட வருவதில்லை எனக்கு. இந்த ஃபீல்டுக்கு வந்தபுதிதில் ஒரே கனவுகனவாக இருந்தது. என் திறமையைப் பார்த்து ஒரு ‘ம’நடிகை என்னைக் காதலிப்பதாகவும், திருப்பதியில் கல்யாணம் செய்து கொள்வதாயும் ஒருநாள் கனவு வந்தது. அடுத்த நாளிலிருந்து அந்தக் கனவை ரீவைண்ட் செய்தபடி தூங்கிப்போவேன்.. மேக்கப் போட்டுக்கொண்டிருந்த ‘ம’வை தற்செயலாகப் பார்த்தபிறகுதான் அந்த மயக்கம் தெளிந்ததுன்னு வச்சிக்குங்களேன்.

ஆனா இப்போதைய சீன்ல, என்னையும் ஒரு ஆளா மதிச்சு கல்யாணத்துக்கு நடிக்கிறமாதிரி ஒருத்தன் கூப்பிட்டாலும், பொய்சொல்ல மனசு கேட்கவில்லை. ஆனாலும் ஆலோக்கின் கண்ணீர் என்னை கரைத்துவிட்டது. ஒத்துக் கொண்டேன்.

மறுநாள் ஸ்பாட்டுக்கு கிளம்புமுன், அம்மாக்காரியின் படுக்கைக்கருகில் நின்றேன். கொஞ்சம் நிற்கமுடியாமல் தான் நின்றேன். இலுப்பை பூத்த வாசனை, யூகலிப்டஸ் தைலம், புளித்த பால் என எல்லா வாசனையும் கலந்து ஒரு வீச்சம்.

“ஆவோ பேட்டா’’ என்றாள்.

“நமஸ்தே மா! மே ஆப்கி பேடி கோ சாதி கர்ணா சாத்தா ஹூங்!”

மனசுக்குள் அமிதாபச்சன் வாய்ஸ் போல் நினைத்தபடி தான் சொன்னேன். அது கொஞ்சம் சுருளிராஜன் குரலில் வெளிப்பட்டுவிட்டதோ எனும் ஐயம். ச்சே! இருக்காது.

“அச்சா பேட்டா! பகுத் அச்சா!” என்று அந்தம்மா துள்ளியெழுந்து படுக்கையில் உட்கார்ந்து என் தோள்களைப் பற்றியிழுத்து என் உச்சி முகர்ந்தாள். இந்தக் கிழவி பிழைத்துக் கிடந்தால் ஒரு புது நைட்டி வாங்கித் தரவேண்டும். அய்யய்யோ...இவள் பொழைச்சால் நான் செத்துடுவேனே.. என்ற பயமும் ஓடியது. ஆலோக் என் கைகளைப் பற்றி இழுத்து வாசலுக்கு வந்தான். “நன்றி வாசு! என் அம்மா படுக்கையை விட்டு எழுந்துஉட்கார்ந்து ஆறு மாசமாகிறது. உன் ஒரு வாக்கியத்தில் அந்த மாயம் நிகழ்ந்து விட்டது. இனி பிழைத்து விடுவாள் என்ற நம்பிக்கை வந்து விட்டது” என்றான்.

'அம்மா...பிழைச்சு... பிராமிஸ்... கல்யாணம்...’ என்ற என் குழறலைக் கேட்க அவன் அங்கிருந்தால் தானே?

உள்ளேயிருந்து வந்த ‘ஸ்னேகல்’ என்னைப் பார்த்தநிமிஷம் பட்டவெட்கம் இன்னமும் என்னைப் பதற அடித்தது.

ஸ்பாட்டுக்கு கிளம்பினோம்.. அலோக் காலையில் அந்த சீனே நடக்காதது போல், நான் வந்த வேலையிலேயே ஈடுபாட்டோடு உதவியாக இருந்தான். நாளெல்லாம் சுற்றி லொகேஷன் பார்க்கும் வேலை முடிந்தது. படபிடிப்புக்கு அவன் உதவி செய்வதாக சொன்னான். என் நட்புக்கு நன்றி சொல்லி விடைகொடுத்தான்.

நான் மீண்டும் ‘உன் அம்மா...பிழைச்சு... பிராமிஸ்... கல்யாணம்...’ என்ற பல்லவியை ஆரம்பித்தேன். ‘’அதையெல்லாம் விடு. நீ செய்த உதவியை ஆயுசுக்கும் மறக்க மாட்டேன்’’ என்றான். இருவரும் எங்கள் விலாசங்களையும் பரிமாறிக் கொண்டோம்.

சென்னை மீண்டும் என்னை உஷ்ணத்துடன் இறுக்கிக்கொண்டது. தற்போதைய படவேலையில் கொஞ்சம் சுணக்கம் இருந்ததால், புதிதாய் பர்வதவர்தினி ப்ரொடக்ஷன்ஸ் ப்ராஜெக்ட்டில் என்னை அழைத்ததால் அந்த வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தேன். இது கொஞ்சம் பெரிய பேனர். ஏதோ ஒரு மடம்.. எதானாலென்ன?! வேலையில் மும்முரமாய் இருந்தாலும், எனக்கு மும்பை சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தபடி இருந்தது. 

ஸ்னேகலை நினைவுக்கு கொண்டுவர முயற்சித்தேன். அவள் கணுக்கால் வரை வீட்டுவேலையில் ஈரமான பச்சைக்கலர் சல்வார் சராய் நினைவுக்கு வருகிறது. சாயம் இழந்து வரும் பர்ப்பிள் கமீஸ் நினைவுக்கு வருகிறது. இடது தாடையில் பிறைநிலா போன்ற சிறிய தழும்பு நினைவுக்கு வருகிறது. நீளமான தலைமுடி நினைவுக்கு வருகிறது. சிவப்புக்கம்மல் போட்ட காதும், கருப்புமணி செயினும், ஹிந்தி நடிகை மும்தாஜ் போன்று கொஞ்சம் வானம் பார்க்கும் மூக்கும், லேசாக முடிபரவிய கன்ன ஓரங்களும், அந்தக் கீழ்வரிசை தெத்துப்பல்லும் சிவந்த பாதங்களும் தனித்தனியாய் நினைவுக்கு வருகின்றன. ஆனால் அவளே ஒருசேர முழுசா நினைவுக்கு வரலையே.. அது என்ன பாட்டு?? “ஆசை முகம் மறந்து போச்சே... இதை யாரிடம் சொல்வேனடி தோழி”. அதான்.. அதான்... அது மாதிரி தான்..

அய்யய்யோ.. என்ன இது? இவ்வளவு விவரமாக அவளைப் பார்த்துத் தொலைத்திருக்கிறேன்?? என் மனசு எனக்கே தெரியாமப் போச்சே.. இருந்தாலும் அலோக் வீட்டு நிலைமை என்ன.. என்னோட... இருங்க.. இருங்க... எனக்கும் அப்படி என்ன பெரிய நிலைமை? பாட்டி சொல்லுவாளே பஞ்சபக்ஷ பரமான்னம்... அதா தட்டுகெட்டுப் போகிறது ? இருந்தா கிசான் ஜாம், இல்லன்னா வெல்லம்னு பிரட்டோட பிரட்டித் தின்கிற பவிஷுக்கு... எல்லாம் போதும்... என்ன? போதுமா?? முடிவே பண்ணிட்டேனா?? அப்படி மும்பை போனா அலோக் வீட்டில் தங்குற வசதியாவது இருக்கா?

‘என்ன பெரிய வசதி? கள்ளிப்பலகை மாடித்தலத்தில் தான் முதலிரவு வச்சுக்கணுமா? ஐயையோ என்ன இது முதலிரவு அதுஇதுன்னு பேத்தறேன்... முடிவே பண்ணிட்டேனா?

மெள்ளமா கூப்பிட்டு பார்க்கிறேன்...’ஸ்னேகல்... ஸ்னேகல்...’ நல்லாதாண்டி இருக்கு உன்பேரு...செல்லமா பேரை எப்படி சுருக்கி கூப்பிடலாம்? ‘ஸ்னேக்’.. சீ! ஸ்னேக்குன்னா பாம்பாச்சே... அவ பச்சைக் கிளின்னா...’ஸ்னோ’ ஓக்கேவா? அது ‘பனி’ன்னா .. பேரு சில்லுண்டிருக்கே! ஆஹா!

திடீர்ன்னு எல்லாம் பளிச்சின்னு தெரியுது எல்லா ஜன்னலையும் திறந்தாப்புல......என் குதூகுலத்துக்கு இப்போ  வந்த அன்னக்கிளில மியூசிக் போட்டாரே.. பேரு என்ன? ஹாங்... இளையராஜா... ஆமாம், அவரைத்தான் ஒரு பாஸ்ட் சாங் போட சொல்லணும்.. வார்த்தைகள் எதுக்கு? எல்லா இன்ச்ட்ரூமெண்ட்டையும் அதிரவச்சு... ஒரு லாங் நோட்டா ப்ளூட்டை இழையவிட்டு... வேணும்னா லோ கீலே விசில்... அவருக்கு தெரியாதா? ராஜா எல்லாம் பார்த்துக்குவார்.

இன்னைக்கு சித்தூர் பக்கத்துலே பெரிய ஜெமீன் பங்களாவிலே ஷூட்டிங். ரூமை விட்டு ஸ்பாட்டுக்கு கிளம்பும்போது ஒரு கூரியர் பார்சல் வந்தது. அட ஸ்னேக் குட்டி.. சிச்சீ... என் ஸ்னோ.. ப்ரிய ஸ்னோ தான் அனுப்பியிருக்கா. பிரிக்க நேரமில்லை. ப்ளோர்ல பார்த்துக்கலாம்.

மனசெல்லாம் குறுகுறுன்னு ஒரு சந்தோஷம். பார்சலை பிரிச்ச பிறகு இந்த ஆவல் தரும் சந்தோஷம் இருக்குமோ என்னவோ? முதல்ஷோ ஆடியன்ஸ் ரியாக்ஷன் பார்க்க காத்திருக்கும் டைரக்டர் போல பரபரன்னு இருக்கு.

தளத்துக்கு இன்னும் ஹீரோயின் வரவில்லை. ஒரு ஓரம் போய் பார்சலைப் பிரித்தேன். ஒரு ஊதா நிற ஸ்வெட்டர்; மார்பின் இடது பக்கத்தில் ஹிந்தியில் ஸ்னேகல் என எம்பிராய்டரி செய்திருந்தாள். சென்னையில் எதுக்கு ஸ்வெட்டர்?

கொஞ்சம் ஏமாற்றமாயிருந்தாலும் அவள் கைப்பட்ட ஸ்வெட்டரை ஆசையாய் முகத்தில் வைத்துக் கொண்டேன். கொஞ்சம் யூகலிப்டஸ் தைல வாசமோ...சீ என்னவொரு புத்தி எனக்கு?

ஸ்பாட்டில் பெரிய டைரக்டர் போட்டுக் கொண்டிருந்த கூச்சலில் கலைந்து என்னவென்று பார்த்தேன். மேக்கப்மேன் செல்வம் அண்ணனை என்னாச்சு என்று கேட்டேன்.

அன்றைய காட்சியில், கதாநாயகன் குளிர் ஜுரத்தோடு படுத்திருக்க அவனுக்காக கதாநாயகி ஸ்வட்டர் பின்னி எடுத்துவந்து,அதைப்  போட்டுவிட வேண்டுமாம். படப்பிடிப்பு சாமான்களில் ஸ்வெட்டர் இல்லையாம் . அதுவும் மேமாத வெய்யிலில் உள்ளூர் கடைகளில் ஸ்வெட்டர் எங்கு கிடைக்கும்?. யார் வீட்டிலாவது பழைய ஸ்வெட்டர் வாங்கிவர ப்ரொடக்ஷன் ஆள் போயிருக்கிறது. பழசையெல்லாம் போடமாட்டேன் என்று நடிகர் சத்தம் போட்டாராம். ஹீரோவை சத்தம் போடமுடியாமல், டைரக்டர் பொதுக் கூச்சலாய் போட்டபடி இருக்கிறாராம்.

சரசரவென்று ஹீரோவை அணுகினேன். “சார்! இந்த ஸ்வெட்டரைப் போட்டு பாருங்கள்” என்று ஸ்னேகல் அனுப்பிவைத்ததை நீட்டினேன். “புதுசு தான் சார்!”

அதைக் கையில் வாங்கியபடி “புதுசு போலத்தான் இருக்கு....ஆனா கொஞ்சம் நீலகிரித் தைலம் வாசம் வருதேப்பா?’ என்றார் ஹீரோ.

“அந்த வாசம் உங்களுக்கு கொஞ்சம் காட்சிக்கான ‘சிக் மூடை’க் கொடுக்கும் என்று தான் லேசாக தைலம் தெளித்தேன் சார்!”

“ப்ரில்லியன்ட்! ஐ லைக் யூ மேன்!” என்றார்.

டைரக்டருக்கும் முகம் பிரகாசமாகி விட்டது. கதாயாயகியும் ஊதாக்கலர் ஷிப்பான் புடவையில் வர டைரக்டரிடம் சொன்னேன்...

“இன்னைய படப்பிடிப்புக்கான மேடத்தோட புடவைக்கலர் பற்றியும், ஸ்வெட்டர் பற்றியும் நீங்கள் நேற்று பேசும்போது கேட்டுக்கிட்டுதான் இருந்தேன் சார்! அதான் ராத்திரியோட ராத்திரியா ஊதா புடவைக்கு மேட்சிங்கா, என் மனைவியை ஊதாக்கலரில் இதைப் பின்ன சொன்னேன் சார்! எதுக்கும் ஸ்பேரா ஒண்ணு இருக்கட்டுமேன்னு தான்! பாபாவோட அருள் பாருங்க... சமயசஞ்சீவியா இந்த ஸ்வெட்டரே கைகொடுத்துருச்சு சார்!” என்று அள்ளி விட்டேன். டைரக்டர் சாய்பாபா பக்தர்ங்கிறது இப்போ உங்களுக்கும் தெரிஞ்சு போச்சா?

“என்ன டெடிகேஷன்?! என்ன முன்யோசனை! என் அடுத்த படம் ஜூலை மாசம் துவங்குது. நம்ம சார் தான் அதுலயும் ஹீரோ. என்னோட மூன்று அஸ்ஸோசியேட் டைரக்டர்ஸ்ல நீயும் ஒருத்தன். உன் கிட்ட ஒரு ஸ்பார்க் இருக்குய்யா....”என்ன சார் சொல்றீங்க?” என்று ஹீரோ சாரை நோக்கினார்.

“நல்ல ஐடியா!” என்று ஆமோதித்தார் ஹீரோ. “இதுல என்னப்பா ஏதோ எம்ப்ராய்டர் பண்ணி இருக்கு ஹிந்தில?”’

‘ஸ்னேகல்’ன்னு என் மனைவி பேர் சார்! அவள் பெயர் ஒரு மூலையிலே ஸ்க்ரீன்ல வரணும்னு அவளுக்கு ஆசை சார்! என்றேன்.

‘ஸ்னேகல்; நல்ல பேரு... ஹிந்திக்காரியா? சாரி! உன் சம்சாரம் நார்த் இந்தியாவா?

“ஆமாம் மும்பை பொண்ணு சார்!”

“நல்ல பேரு! ஜி.கே! ஷூட் பண்றப்போ ஸ்வெட்டர்ல இருக்குற இந்த பேரை ஒருதரம் டைட்டா ஜூம் பண்ணி எடுங்க!. சிஸ்டர் படம் பார்க்கும் போது சந்தோஷப்படுவாங்க ! ஹாப்பியா மேன்? உன் பேர் என்ன?

“வாசு சார்”

“வாசு.. மை பியூச்சர் டைரக்டர்! குட்!!”

வானில் மிதந்தேன்.

அடுத்த வாரம் மும்பை போகிறேன். என் அதிர்ஷ்ட ராணி ஸ்னோவை கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ள... அலோக்குடன் டிரங்கால் போட்டுப் பேசிமுடிச்சாச்சு.பைகுல்லா ரிஜிஸ்தர் ஆபீசில் சிம்பிளா கல்யாணம். சித்தி விநாயக் கோவில்ல அர்ச்சனை பண்ணிக்கிட்டு, அப்படியே சந்தோஷிமா சாட்கார்னர்ல ஜிலேபி, வடாபாவ், மசால் தோசா, பானிபூரி, புதினா சாய் வச்சு பத்துபதினைஞ்சு குடும்பங்களுக்கு ஒரு டின்னர். நாலே நாள். அப்புறம் சென்னை திரும்பி, மாயவரத்துக்கும் ஒரு நடை அம்மாவைப் பார்த்து நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு வரணும். இத்தனை நாள் பார்க்கவராத தறுதலை, பம்பாய்க்காரியை கல்யாணம் பண்ணின பிறகு சமத்தா இருப்பேன்னு அம்மா நம்பணும். அம்மா என் கூடவே வந்தாள்னா எவ்வளவு நல்லாருக்கும்? இவ்ளோ நாழியா படிக்கிற நீங்கதான் ஆசீர்வாதம் பண்ணனும்.

மச்சினன் அலோக்குக்கும் ஒரு ராஜேஷ்கன்னா படத்துல வேலைசெய்ய வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்காம். அவங்க அம்மாவோட கேன்சர் என்னாச்சுன்னு கேக்குறீங்களா? அவங்களுக்கு வெறும் கேஸ் ட்ரபிள்தான்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாராம். அவுங்க சின்னசின்ன ரோல் டிராமா சினிமாவுலல்லாம் செய்வாங்களாம்... நல்லா க்ரோஷா வொர்க், எம்ப்ராய்டரில்லாம் தெரியுமாம். ஸ்வெட்டர் எல்லாம்கூட பின்னுவாங்களாம்.

இதெல்லாம் என்னோட ‘பியார் கி புல்புல்’ ஸ்னேகல் தான் சொன்னா. எனக்கு இனிமே கைச்சமையல் பண்ணிக்கிற  கஷ்டம் எல்லாம் இல்லை. சொல்ல மறந்துட்டேனே! நான் ஸ்னேகலை முதல்ல பார்த்த அன்னைக்கு காலைல ‘ப்போகா’ன்னு ஒரு டிபன் பண்ணியிருந்தா பாருங்க! அடடா! அதெல்லாம் உங்களுக்கென்ன தெரியும்? எல்லாத்துக்கும் ஒரு கொடுப்பினை வேணும். என்ன நான் சொல்றது??

கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதை :: கூளம்

கூளம் : எங்கள் BLOGல் என் சிறுகதை. 

Tuesday, March 15, 2016

11/11

கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதை :: கூளம்

நண்பர், எழுத்தாளர் மோகன்ஜி யின் படைப்பு இந்த வாரம் 'கேட்டு வாங்கிப் போடும்  கதை'பகுதியில்.

நண்பர் மோகன்ஜியின் தளம் வானவில் மனிதன்.  பாசமான நண்பர்.  கவிஞர்.   கதைகள், கட்டுரைகள் எழுதுவார்.

 இந்தக் கதைக்கு ஒரு முன்னுரை போலவே கடந்த வாரம் தனது தளத்தில் விக்ரமன் ஸார் பற்றி அவர் ஒரு  பதிவை வெளியிட்டு இருக்கிறார்.   சுப்பு தாத்தா உட்பட எல்லோரும் அந்தப் படைப்பைப் படிக்க அங்கு ஆவலுடன் காத்திருக்க, அந்தப் படைப்பு இங்கு வெளியாவதில் எங்களுக்குப் பெருமை.  நன்றி மோகன்ஜி!   'கதை குறித்த உங்கள் கருத்தையும் அனுப்பிவிடுங்கள் ஜி'  என்று கேட்டிருந்தேன்.  இதோ அவரது பதிலும், அதைத் தொடர்ந்து அவர் கதையும்.

==============================================================

இந்தக் கதை குறித்த ஒரு அறிமுகம்

நலம் தானே!  ‘எங்கள்பிளாக்’ ஸ்ரீராம் என்னிடம் ஒரு கதையைஅனுப்பக் கேட்டபோது எழுத்தாளர் விக்கிரமன் சார் அவர்களிடம் ‘அமுத சுரபி’ இதழுக்காய் நான் தந்த இந்தக் கதை நினைவுக்கு வந்தது.  இதை எழுதி இருபத்து மூன்று வருடங்களாகி விட்டன. அமரர் விக்கிரமன் அவர்களிடம் எனக்கு நல்ல பரிச்சயம் இருந்தது. ஒரு சந்திப்பின் போது எனது கதையொன்றை தரச் சொன்னார்.  இணைத்துள்ள கதையை தந்தேன்.  கதைக்கு ‘பேப்பர் ரோஸ்ட்’ என்று தலைப்பு வைத்திருந்தேன். கதை மிக நன்றாக இருப்பதாகப் பாராட்டினார்.  தலைப்பை மட்டும் ‘கூளம்’ என்றோ ‘பழையன கழிதலும்’ என்றோ மாற்றிக்கொள்வதாயும் சொன்னார்.  ‘கூளம்’ நல்லா இருக்கு சார்! என்றேன்.

அந்த சமயம்,தமிழ்நாட்டை விட்டு நான் ஆந்திராவின் ஒரு மூலைக்கு மாற்றலாகி இருந்த நேரம்.. அந்தக் கதை வெளி வந்த விவரமோ, இதழோ, எதுவும் என்னிடமில்லை. கதைக்கு நான் வைத்த ‘பேப்பர் ரோஸ்ட் என்ற பெயர் ஏன் வேண்டாமென்று அவர் சொன்னார் என்பது, நீங்கள் கதையை முடிக்கும்போது உணர்வீர்கள்.

விக்கிரமன் சார் எளிமையானமனிதர்.  நான் சந்தித்த இனிமையான ஆளுமைகளில் முக்கியமானவர்.  அவரை பற்றி ஒரு அனுபவப்பகிர்வை ‘வானவில் மனிதனில்’ எழுதத் தூண்டிய ஸ்ரீராம் அவர்களுக்கு என் நன்றி!

நான் தவறாமல் ரசித்து உலாவும் வலைத்தளம் எங்கள் BLOG.  வானவில் மனிதனுடன் மிக நெருக்கமான வலைப்பின்னல் கொண்டது. அதில் இந்தக் கதை இடம்பெறுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியே!

இனி கூளம் சிறுகதை!

 =====================================================================

கூளம் 

மோகன்ஜி

மதுரம் காலையிலேயே சபேசனை பிலுபிலுவெனப் பிடித்துக்கொண்டாள்.  

“இன்னும் நாற்பதே நாள்.. நம்ப அம்பி அமெரிக்காவுலேயிருந்து குடும்பத்தோட இங்க வந்துடுவான். அவன் எத்தனை சாமான் செட்டோட வருவானோ?  காலம்காலமா சேத்து வச்சிருக்கேளே, பொட்டி பொட்டியா புஸ்தகமும் காகிதமுமா ...கூளம்.. கூளம்... இதையெல்லாம் உடனடியா காலி பண்ற வழியைப் பாருங்கோ.  சொல்லிட்டேன்....  இண்டு இடுக்குவிடாம அப்படி என்னத்தைதான் திணிச்சு வைப்பேளோ?  மாத்தலான  ஒவ்வொரு ஊருக்கும் உங்களோட இந்த பொக்கிஷத்தைக் கடத்தறத்துக்குள்ள எனக்கு உயிர் போய் உயிர் வரும்.. ரிட்டையர் தான் ஆயாச்சே?  இன்னுமென்ன இருக்கு? இதையெல்லாம் தலைலே கட்டி எடுத்துகிட்டா போகப் போறோம்?”

“ஏன்? ஒண்ணு பண்ணேன்... நான் போயிட்டா கட்டை, வரட்டி  வாங்க வேண்டாம். என்மேல இதையெல்லாம் குமிச்சு என்னை கரையேத்திடேன்”

“காலங்காத்தால நல்ல வார்த்தை வாயில வருதா?  வயசானா ஒரு நிதானம் வேண்டாம்?  உங்கச் செல்ல மருமக போன விசை வந்தப்போ சொன்னாளே.... ‘மாமாவுக்கு ஒரு கல்யாண மண்டப ஹால் கூட பத்தாதும்மா!’ ன்னு... என்னத்தையோ பண்ணுங்கோ..  எனக்கென்ன?  ரயிலடிக்கு வண்டி ஏத்திவிட வருவேளா இல்லே நானே போகவா?"

“வந்துத் தொலயறேன்.. நீ உன் மூட்டையக் கட்டிகிட்டு கிளம்பு.. உங்கண்ணா தந்த சீதனம்னு வத்தலும் ஊறுகாயும் வாரிக்கிட்டு வர வேண்டாம்..  ஏற்கெனவே உனக்கு பி.பி எகிறிக் கிடக்கு”

மதுரம் அப்படி எங்கு போகப் போகிறாள்?....  தன் அண்ணன் வீட்டுக்கு மூணு நாள் போய் வருவதற்குள் இந்த ஆராட்டம்..

ஸ்டேஷனுக்கு போகும்போது மதுரம் சமாதானமாகி விட்டாள். 

“டிக்கெட், பணமெல்லாம் எடுத்துகிட்டியோன்னோ?”

எழும்பூர் ரயிலடியிலிருந்து திரும்பும்போது பஸ்ஸில் மருமகளின் அங்கலாய்ப்பாய் மதுரம் சொன்னதுதான் சபேசன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பிள்ளை வாங்கிக் கொடுத்த வீடுதான். மூன்று ரூமிலும் அலமாரிகள், லாப்ட்டுகள், கட்டிலின் கீழ் என்று அட்டைப் பெட்டி, கள்ளிப் பெட்டி என்று கட்டுக்கட்டாய் காகிதங்கள், பைல்கள், புத்தகங்கள். லேசில் ஒரு கடுதாசியை சபேசன் தூக்கி எறிந்துவிடமாட்டார்.

‘மதுரம் சொல்வதும் உண்மை தானே? .எதற்காக இவற்றையெல்லாம் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்? இவற்றை வைத்துக் கொண்டு என்னதான் செய்யப் போகிறேன்? வீட்டுக்கு போனதும் பழசையெல்லாம் ஒழிக்க வேண்டியதுதான். வேறு ஒன்றும் தலை போகிற வேலையில்லை. செய்துவிட வேண்டியது தான்.’ பரபரவென்று தீர்மானமாய் மனசில் பட்டுவிட்டது.  சட்டென்று ஒரு விரக்தியும் விடுபடலும் உணர்ந்தார். 

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் ஒரு முறை சுற்றிலும் நோட்டம் விட்டார். உண்மைதான். ஒரு கொடோனாகத்தான் வீட்டை  அடித்து விட்டிருக்கிறோமென்று பட்டது. அப்புறமாய்ப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனும் நினைப்பு எழுமுன்னர் வேலையைத் தொடங்கிவிட வேண்டும் என்ற உத்வேகம் எழுந்தது. அதே சுருக்கில் வடக்குக்கோடி அறை லாப்டில் இருந்த அட்டை டப்பாக்களை ஸ்டூல் மேலேறி நின்றுகொண்டு கீழே இறக்கினார். பெரிய பெட்டிகள் சிலவும் இருந்தன. பால்கனிக்கு வந்து வாட்ச்மேனை கூப்பிட்டார். 

அவன் உதவியோடு பெட்டிகளனைத்தையும் இறக்கியாயிற்று. பெட்டிகளை அரைவட்டமாய் தள்ளிவிட்டு கத்தி, கத்திரிக்கோலுடன் நடுவில் அமர்ந்தார்.  

முதல் பெட்டியைப்பிரித்தார். இரண்டு கட்டுகளாய் தன் குழந்தைகளின் பள்ளிக்கூட பிராகிராஸ்கார்டுகள். அம்பி எனும் விக்னேஷ் எப்போதும் முதல் ராங்க் தான் ! இது உமாவின் கார்டு அல்லவா? எட்டாங்கிளாஸ் ‘ஏ’ பிரிவு. காலாண்டில் இருபத்தியெட்டாம் ராங்க். கணக்கில் நாற்பத்தியொன்று.... கழுதை.. லேசில் படிக்க உட்காருவாளா என்ன ? ஆனாலும் ரேங்க் கார்டில் கையெழுத்து வாங்கு முன் அவள் போடும் நாடகம் இருக்கிறதே!… தன் விரல்களில் சொடுக்கெடுத்து, அன்று மட்டும் சபேசன் குளிப்பதற்கு வெந்நீர் விளாவி,‘ நீயேன் கண்ணு இதெல்லாம் செய்யிறே?’ என்று கேட்டால், ’என் செல்ல அப்பாவுக்கு நான் செய்யாமல் வேறு யார் இதெல்லாம் செய்வாங்க என்று புஜத்தைக் கட்டிக் கொள்வதும், ஆபீஸ் செல்வதற்கு செருப்பை மாட்டிக் கொள்ளும் சமயம் ‘அப்பா..’ என்று கீழ்க்குரலில் குழைந்து பிராகிராஸ்கார்டை கையெழுத்து வாங்க நீட்டுவதும்.... 

‘என் அருமை மகளே ! நீயேன் பெரியவளானாய்? ஏன் என்னை விட்டு எங்கோ பிறந்த ஒருவனுக்காய் நாடு விட்டு நாடு போய் சமைத்துப் போட்டு,, குழந்தைகள் பெற்றுக் கொண்டு.. இங்கே வரும் சமயமெல்லாம் அவர்களைப் பற்றியே ஓயாமல் பேசிக்கொண்டு..... இந்தக் கிழவனுக்காய் உனக்கு சற்றேனும் நேரமிருக்கிறதா உமா?’

ஒரு அட்டை ஃபைலில் இருந்து விழுந்த போட்டோவைக் கண்டபோது  புன்னகை அரும்பியது... இது தானும், மதுரமும் கல்யாணமான பத்து நாட்களில் எடுத்தது.. வாசன்ஸ்டூடியோ என்ற நீல வில்லை கீழோரமாய்... 

“அம்மா சாரை நல்லா ஒட்டி நில்லுங்கம்மா”.

மதுரத்துக்குத்தான் என்ன வெட்கமும் மருட்சியும் கண்களில்??

“போறும், பொழுதுக்கும் புருஷனை ஒட்டிண்டு திரிய வேண்டாம்.. நாலு பேர் வரப்போக இருக்கிற வீடு.. ஏகாங்கி லோக ரட்சகான்னு ‘ஓ’ன்னு நிக்கிற குடும்பமில்லே இது..” 

அம்மாவின் வார்த்தைச் சாட்டை இப்போதும் காதுகளில் வீறியது. 'மதுரா.. நிறையத்தான் பட்டுட்டே..'

மனைவிக்கு தான் எதுவுமே செய்யவில்லையோ என்ற எண்ணமும், அது தந்த கழிவிரக்கமும் சபேசனுக்கு கடைவிழிகளில் கண்ணீராய் தகித்தது. மிச்ச காலமேனும் உனக்கு அனுசரணையாய் இருப்பேன் மதுரா..  மதுரா என்று மனசு அரற்ற, மீண்டும் காகித அடுக்குகளின் நடுவில் உட்கார்ந்தார்.

அடுத்த கள்ளிப்பெட்டியை தரையில் சாய்த்தார். அந்த மெலிந்திருந்த மஞ்சள் நிற ஃபைலை கண்டவுடன் சபேசனுக்கு சட்டென்று முதுகில் சொடுக்கி விட்டாற்போல் இருந்தது..  மெள்ளஃபைலைத்திறந்தார். 

முதல் காகிதமே,. ’ஏன் உங்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கக் கூடாது?’ என்ற அலுவலக மெமோ. 

நிறுவனத்தின் சார்பில் சபேசன் இட்ட ஒரு ஒப்புதல் கையெழுத்தால் ஏற்பட்ட பத்தாயிரம் ரூபாய் நஷ்டத்திற்கு ஒழுங்கு நடவடிக்கை. தன்மேல் விசாரணை நடந்த ஒரு ஆறு மாதகாலம் தன் மனதில்  பாறாங்கல்லாய் விழுந்த மரண வேதனை. சாப்பிட முடியாமல், தூங்க முடியாமல்... எல்லோரும் தன்னைப் பார்த்து கைக்கொட்டி சிரிப்பது போல் குமைந்து தலைகவிழ்ந்து ஊர்ந்த நாட்கள். 

கையிலிருந்த மெமோ அந்த வேதனையின் சாசனமாய் ஓரங்கள் மடங்கிசபேசனை மீண்டும் அந்த ரணகளத்தில் தள்ளியது. குற்ற உணர்வும் பதைபதைப்பும் இருண்ட மேகமாய் சட்டென்று அவர் மேல் கவிந்தது. மறக்க முயன்றும் முடியாமல் அந்த நிகழ்வு இறுகி மனதின்ஆழத்தில் கசடாய் படிந்திருந்தது. அந்தக் கசடைக் கிளறாதவரை துக்கமில்லை. கட்டையோடு தான் அந்தக் கசடும் கரையும்..

கடைசியில் அலுவலகம் அவரை மன்னித்து விட்டது. ‘பதவி உயர்வுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கும் போது இப்படி கவனக் குறைவாக இருக்கலாமா?’ என்று அவருடைய உயரதிகாரி சாதாரணமாய்த்தான் சொன்னார்.  சபேசன்தான் தன்னையே மன்னித்துக் கொள்ளவில்லை. இனி பதவி உயர்வுக்கென முயல்வதில்லை என்ற வைராக்கியம் ஏற்பட்டு விட்டது. அலுவலகப் பொறுப்பில் தான் இருந்த நிலையிலேயே சொச்ச காலத்தையும் தள்ளினார்.

எல்லாமும் படக் காட்சிபோல் சபேசனின் மூடியிருந்த கண்களிலாடின. இந்த மெமோவை என்ன செய்வது.? தன் இடப்புறமாய் இருத்திக் கொள்ள வேண்டி வைத்த சில தாள்களோடு அதை வைத்தார். எதற்கு இந்த வடுவை இன்னும் சுமக்க வேண்டும் ? 

மெமோவை மீண்டும் கையிலெடுத்தார். இரண்டாய்க்கிழித்தார். நாலாய், பதினாறாய், நூறாய் உருத் தெரியாமல் அது துணுங்கியது. வாயருகில் அந்தக் குப்பலைக் கொண்டு வந்து வாய்குவித்து வேகமாய் ஊதினார். ஆனாலும் பலம் குன்றிய அந்த ஊதலில், அத் துணுக்குகள் பரவலாய் சிதறாமல், சபேசன் மடியிலேயே விழுந்தன. அவற்றை உதறித் தள்ளினார். 

படபடவென்று வந்தது. சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டார். எழுந்து போய் பனியன் நனைய மடமடவென்று தண்ணீரை வாயில் சரித்துக்கொண்டு மீண்டும் காகித அடுக்கல்கள் மத்தியில் அமர்ந்தார். இந்தக் காகிதங்களைக் கிழித்து எறிந்து ஒழிப்பது போல் நினைவுகளையும் ஒழிக்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?’. 

இந்த பெட்டியோடு, அடுத்த மூன்று பெட்டிகளிலும் அலுவலகக் காகிதங்கள்.  மாதசம்பளக் குறிப்புகள், விடுப்பு விண்ணப்பங்களின் கார்பன் காப்பிகள், பயணப்படி காகித நகல்கள், இன்னமும் ஏதேதோ அடைந்திருந்தன.

அந்த குப்பலிலிருந்து சில ‘ராமபாண’ பாச்சைகள் ஓடின. அதன்வடிவத்தைப் பார்த்து அப்படியொரு பேரை அதற்கு வைத்தவன் ஒரு நல்ல ரசிகன் என்று எண்ணிக்கொண்டார்.

நிறம் பழுத்து ஏறத்தாழ மக்கியிருந்த அந்தக் காகிதங்கள் கிழிக்க லகுவாக மெத்தென்று அவர் விரல்களின் இழுப்பிற்கு கிழிபட்டன. சபேசனுக்கு இந்த அழிப்பு நாடகத்தில் ஒரு உற்சாகமோ அல்லது வெறியோ உண்டாகி கட்டுக்கட்டாக காகிதங்களை துவம்சம் செய்யலானார். 

முப்பத்தெட்டாண்டு கால அலுவலக வரலாறு.. யாருக்கு வேண்டும். தந்த சம்பளத்துக்கு பலமடங்கு உழைத்துக் கொட்டி, தின்ற உப்புக்கு பிரதி செய்தாகிவிட்டது

இது வரை ஏழெட்டு அட்டைப்பெட்டிகளில் இருந்தவை மோட்சம் பெற்றிருந்தன. இன்னமும் நிறைய இருக்கிறது. மனது மீண்டும் மாறி இன்னும் இந்தக் காகித சிலுவையை சுமக்க யத்தனிக்குமுன் இவற்றின் சுவடே இல்லாமல் அடித்துவிட வேண்டும்.. மதுரம் திரும்ப வந்து கூளம் ஒழிந்த காலியிடத்தை தன் ஆச்சர்யத்தாலும் சந்தோஷத்தாலும்நிரப்பிக்கொள்ளட்டும்.

இந்தக் கள்ளிப்பெட்டியில் இருப்பது  தினசரி மற்றும் வாரப் பத்திரிக்கைகளில் இருந்து கத்தரித்து சேமித்தவை. எளிய யோகமுறை, வேப்பிலையின் பயன்கள், குழந்தைகளுக்கு எதை எப்படி சொல்லித் தருவது?, ஆன்மீக உபதேசங்கள், ஏதேதோ கட்டுரைகள், சில கதைகள் ... எல்லாமே உதிரியாய் அடுக்கி இருந்தன. இதில் தேவையானவை என்ன.. இப்போது எதைப் படிக்கிறோம்?  எதுவுமில்லை..... 

பெட்டியோடு வேண்டாமென்று ஒதுக்கினார். 

பழைய ரீடர்ஸ் டைஜெஸ்ட் கட்டுகள், ஏதோ இலக்கிய பத்திரிக்கைகள், ராமஜெயம் எழுதின நோட்டு புத்தகங்கள்., கடிதக் கட்டுகள்,ஏதோ ஜாதகக் குறிப்பு ‘ஸ்வஸ்திஸ்ரீ நிகழும் பிரஜோத்பத்தி வருஷம் மாசி மாதம்...‘ எல்லாமும் ஒதுக்கப்பட்டன.  மூலைக்குஒதுங்கின. 

கழித்துக் கட்டும் மனவோட்டம் சபேசனை ஆட்கொண்ட பின், ஒழித்தல் வேகம் பிடித்துவிட்டது. ‘இவற்றையெல்லாம் ஒரு ஆயுளுக்கும் சேர்த்து, ஏதோ ஒரு சமயம் உபயோகிக்கப்போகிறோம் என்றுதான் எல்லோருமே எல்லாவற்றையும் சேமிக்கிறார்கள். எதிர்ப்பார்த்த அந்தக் காலம் வருவதற்கு முன்னரே எல்லாமும் முடிந்து விடுகிறது.. வீண்.. எல்லாமுமே வியர்த்தம்... எதற்கும் அர்த்தமில்லை என்று எண்ணிக்கொண்டார்.

அடுத்த ஆறுமணி நேர துவந்த யுத்தத்தில், கால்கள் திமிரேறி இழுத்ததால் ஒரு முறை மட்டுமே எழுந்தார்..  ஆச்சு..  ஏறத்தாழ முடிந்து விட்டது..

இருக்கட்டும் என்று ஒதுக்கிக் கொண்டது சில பழைய போட்டோக்களும், குழந்தைகள் கிறுக்கிய சில தாள்களும், குழந்தைகளின் கல்யாணப்பத்திரிக்கைகளும், சில புத்தகங்கள் மட்டுமே.

அறையின் அத்தனை மூலைகளிலும் கிழிபட்ட காகிதங்களும், புத்தகங்களும், காலி பெட்டிகளும் குவிந்து கிடந்தன. வாட்ச்மேன் வேணுவிடம் பத்து ரூபாய்க் கொடுத்தால் எல்லாவற்றையும் அள்ளிக் கொண்டு போய் விடுவான்.

சபேசன் பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தார். சோப்பைக் கையிலெடுத்துக் குழைத்தார். கையழுக்கு சோப்பைக் கருப்பாக்கி விட்டது.. சுத்தப்படுத்தும் வஸ்துவைக் கூட அழுக்காக்க மட்டுமே முடிந்த தன் உள்ளங்கைகளை ஒரு முறை பார்த்துக் கொண்டார். கொட்டும் நீரில் கைகள் சுத்தமானது. உள்ளங்கைகள் சிவந்து பளீரிட்டது. முகத்தில் நீரை வாரிவாரி அடித்துக்கொண்டார். காசித்துண்டால் துடைத்தபடி ஹாலுக்கு வந்தார். மணி நாலாகிவிட்டது. அகோரமாய்ப் பசித்தது. மதியம் ஏதும் சாப்பிடவில்லை எனும் நினைவே அப்போதுதான் வந்தது.

சமையலறைமேடையில் சாதம்வடித்து, கத்தரிக்காய்க் கறியும், வத்தக்குழம்பும் செய்து வைத்திருந்தாள். எனினும் அதை  சாப்பிடத் தோன்றவில்லை. வெளியில் போனால் தேவலைபோல் தோன்றியது. வேட்டியை மாற்றி, சட்டையையும் மாட்டிக்கொண்டு வீட்டையும் பூட்டிக்கொண்டு லிப்டில் இறங்கினார். எதிர்ப்பட்ட வாட்ச்மேனை அரைமணி நேரம் கழித்து குப்பைகளை அகற்ற வரச் சொல்லி விட்டு மஹேந்திர விலாஸ் ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தார். 

சட்டென்று ஒரு பெரும் காற்று வீசி மூச்சைத் திணறடித்தது. புழுதி கிளம்பியது. வீதியில் கிடந்த காகிதங்கள் காற்றில் சுழன்றன. வேட்டி நுனியை பிடித்தபடி ரோட்டோரம் இஸ்திரிவண்டியின் அருகே  ஒதுங்கி நின்றார். காற்று வெளியில் சுழன்ற காகிதங்கள் அவரைச் சுற்றி கும்மியடிப்பது போல் சபேசனுக்குத் தோன்றியது.. காற்று அடங்க ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தார்.  ஓரிருவர் மட்டும் காபி அருந்தியபடிஅமர்ந்திருந்தனர். 

“என்ன சார் வேணும்?”

“லைட்டா என்னப்பா இருக்கு?”

“போண்டா பஜ்ஜியெல்லாம் இன்னமும் அரைமணிக்காகும்.. தோசை ஐட்டங்கள் தான் இருக்கு.”

“சரி.. ஒரு பேப்பர் ரோஸ்ட் கொண்டா”

“சரி சார்..”

‘பேப்பர்’ரோஸ்ட்..  சை!!..'  சபேசன் நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டார்.